The sail from Tobago to Trinidad started out very pleasant. We left early in the morning to make sure we could make the 55 miles during daylight even in light winds. But we had a fresh wind from the start, and we were broad reaching at 7 knots. Close to our destination a squall overtook us with driving rain and 45 knot gusts of wind. We had reduced sail just in time. We anchored for the night in Scotland Bay, a very nice quiet bay surrounded by high mountains covered in dense tropical vegetation. Vultures were circling overhead, and you could hear and see parrots flying in pairs. This was going to be our last quiet anchorage for a while.

The next morning we motored to the town Chaguaramas in driving rain. The visibility was less than a 100 meters at times, and the radar wasn’t much use either. We progressed slowly and carefully. By the time we arrived in the anchorage there was only some drizzle, and we quickly identified our friends Vojka and Samo on board Panta Rei, whom we last saw in Grenada. The anchorage at Chaguaramas is not very pleasant. The water is dirty, drilling rigs, tugs and barges are anchored close by, and twice daily all boats turn through 180 degrees at the change of tide. On such occasions yachts sometimes collide and all too frequently one of the yachts breaks free of its anchor. If that happens when there is nobody on board, the other yachties have to go and rescue it. Samo was doing just that when we arrived.

We chose to stay in one of the marinas instead. This would be more expensive, and also a lot hotter, because there is no breeze in the marinas. But at least we could leave the boat without worrying about it. Yachties come to Chaguaramas to work on their boats. Apart from Puerto Rico, Trinidad is the most industrialised country of the Caribbean Islands. There are several good chandleries, and whatever isn’t available locally can be mail-ordered. Customs clearance for these packages is quick and free of duty. All major services are available including sail makers, riggers, welders, woodworking shops, haul out facilities etc. We too had a list of things to do on board Alegría.

Besides work on the boat, we needed to find a doctor for Tania’s knee. In Tobago Tania developed a problem with her left knee. We weren’t sure what triggered it. We e-mailed some of our doctor friends in Holland, and they all agreed that it was probably a torn meniscus. In Trinidad we quickly found a very competent orthopaedic, a Trinidadian who had been trained in Scotland. He arranged for an MRI scan to be made, which showed that the knee was indeed inflamed, but the meniscus appeared intact. After several other tests he could not pinpoint the cause of the inflammation. The only treatment he could offer was an arthroscopy to see what was wrong. After consultation with our doctor friends in Holland we decided against this option. We are now hoping that the problem will resolve in time. Meanwhile Tania has to take it easy with her knee.

So, what work did we need to do on our boat? Surely, there can’t be too much work on a new boat? Well, it was a combination of maintenance and some small improvement projects. On the maintenance side, we arranged for our life raft to be serviced, we cleaned the interior upholstery, and I did a 200 hour service on our diesel engine. We also cleaned the deck and the dinghy.

On the project side, we made a big effort to make our AirX wind generator quieter. I filled the pole and the stays with polyurethane foam. I put more rubber between the pole and the deck, and between the stays and the deck, and I sanded the blades with fine sandpaper. All this did indeed reduce the noise, but not sufficiently. We still switch it off at night, and this means that we still need to run the engine every day to charge the batteries. We have now placed an order for a Kiss wind generator. This one is much quieter. We will install it in Curaçao, and try to sell the AirX to some other sailor. For unknown reasons they are still quite popular.

Also on the subject of charging the batteries, I installed a larger pulley on the engine. Now the alternator rotates faster and therefore generates more power at low engine speed, so that we can charge the batteries quicker when we run the engine at anchor.

Another project was to modify the bimini. When the bimini was up, we could not turn the winch handles on the genoa sheet winches. This meant that we had to take the bimini down and sit in the sun when sailing. Unfortunately, we did not notice this at the time of delivery in Sweden. We modified the stainless steel bimini frame. Then I hired a sail maker to modify the canvas.

There were several other maintenance jobs and improvement projects. I won’t mention them all. You get the gist of it.

In between the work on the boat, and the doctors visits we also took the opportunity to socialise with other cruisers, and to go on a number of trips to see the country. Chaguaramas has a nice social scene, with happy hours, barbeques etc. We made some new friends. Rob and Jacqueline on board Mary-Eliza, Bert and Alda on C’est la Vie, Robert and Jeanette on Nassau, Nick and Huigje on Sterling and John and Tricia on Trompeta. We met Rob and Jacqueline very briefly before in Tenerife (Canary Islands).

Whilst the men are tinkering with their boats, the ladies get together to pursue other interests. Tania joined a writers group. A few English and American ladies get together once a week to improve their writing skills. Tania was the only Dutch member. She wrote a story about Divali, an Indian religious festival that we attended. The other ladies were so enthusiastic about her story that they encouraged her to publish it in a monthly newspaper for cruisers. She was thrilled when the publisher of the Boca accepted her story, and even paid her for it! Tania also formed a painting group. Maybe the group is still meeting once a week, now that we have left.

Unlike most of other Caribbean islands, Trinidad has large American style shopping malls and supermarkets. This was an opportunity not to be missed, and we made several trips, coming back to the boat with as many bags as we could carry. However, we did not buy too much in the supermarkets, because we heard the supermarkets in Margarita, Venezuela are also very good, and a lot cheaper. Margarita would be our next stop.

Trinidad is a mixed society with people from many different ethnic backgrounds. The two largest groups originate from Africa and India. Divali is an Indian religious festival, celebrating the light. On the evening of the festival we went to an Indian village to see it all. First we went to a Hindu temple, to learn some of the background behind it. In the village all houses were decorated with Christmas lights, and people were burning hundreds of candles (actually oil lamps in clay pots) in their front yard. Ladies in beautiful Indian dresses offered us traditional homemade sweets as we passed by their homes. We had a nice vegetarian meal, served on a kind of banana leaf.

With all the work on the boat, you could almost forget that Trinidad has a lot to offer those who love nature. We went to see the Scarlet Ibis, in the Caroni swamp. The Scarlet Ibis is about the size of a heron, but bright red all over. In the evening they all come together to roost in the same tree. From a distance the tree looks like it is blooming with bright red flowers. We also went to the Asa Wright bird sanctuary, where we spent one night away from the boat. We saw many very colourful species of birds in the wild, including some we had not seen in Tobago, and a Tucan!

Carnival in Trinidad is amongst the best in the world. Preparations take the whole year, and the costumes are truly amazing. The music is dominated by the steel pan, which originates from Trinidad. Unfortunately for the yachties, the Trinidad carnival is in February. Most yachties come to Trinidad during hurricane season, and leave at the beginning of December. For this reason, a "pre-taste of carnival" was organised especially for the cruising community. The event was a bit tame, but we did get to see some amazing costumes, and got a taste of soca music.

In the evening of the 14^th of November we left Trinidad for an overnight passage to Los Testigos, Venezuela. We did not like the hot and humid climate in Trinidad, which caused some of our clothes to go mouldy in the cupboards. We did not like the frequent rains and we did not like living in a "parking lot for boats" for several weeks. But we could look back on having completed many successful jobs on the boat, and on a very enjoyable social scene. We made many new friends and had seen some of the natural beauty of Trinidad.

De zeiltocht van Tobago naar Trinidad was in het begin heel aangenaam. We gingen ‘s ochtends vroeg weg, zodat we de 55 mijl in ieder geval met daglicht konden halen, zelfs met lichte wind. Maar we hadden direct al een stevige wind, zodat we met ruime wind zo’n 7 knopen maakten. Vlak bij onze bestemming werden we ingehaald door een enorme regenbui met windstoten van 45 knopen. We hadden nog maar net op tijd gereefd. Die nacht hebben voor anker gelegen in Scotland Bay, een heel mooie rustige baai, omringd door hoge bergen, begroeid met dicht tropisch regenwoud. Boven ons hoofd cirkelden gieren, en we zagen en hoorden overal papagaaien. Dit zou voor de komende tijd de laatste rustige ankerplaats in de natuur zijn.

We volgende morgen voeren we op de motor naar Chaguaramas terwijl het goot van de regen. We konden soms maar minder dan 100 meter vooruit kijken, en we hadden nu ook niets aan de radar. Heel langzaam en voorzichtig voeren we door. Toen we bij de ankerplaats aankwamen miezerde het nog maar een beetje, en konden we onze vrienden Vojka en Samo aan boord van de Panta Rei, die we voor het laatst in Grenada hadden gezien, gauw vinden. Ankeren in Chaguaramas is niet echt plezierig. Het water is vies, er liggen boorplatformen, sleepboten en dergelijke voor anker en twee keer per dag draaien alle boten 180 graden bij de verandering van het getij. Soms botsen jachten dan op elkaar, en vaak ook slaat een jacht los van z’n anker. Als dat gebeurt als er niemand aan boord is, dan moeten andere zeilers aan boord klauteren en het schip redden. Samo was daar net mee bezig toen we aankwamen.

Wij gaven er de voorkeur aan om in een jachthaven te gaan liggen. Dit was wel duurder en veel warmer omdat het nauwelijks waait in de jachthavens. Maar we konden de boot in elk geval met een gerust hart laten liggen. Zeilers komen naar Chaguaramas om aan hun boot te werken. Naast Puerto Rico is Trinidad het meest geindustrialiseerde land van de Caribbean. Er zijn een aantal goede watersportwinkels, en als iets niet verkrijgbaar is dan kan het per post besteld worden. Het is gemakkelijk en belastingvrij om dit door de douane heen te krijgen. Alle belangrijke services zijn verkrijgbaar zoals zeilmakers, lassers, timmer lieden en boot werven. Wij hadden ook een lijst van dingen die we wilden doen aan boord van Alegría.

Naast het werk aan de boot moesten we ook een dokter vinden voor Tania’s knie. In Tobago kreeg Tania opeens last van haar linker knie. We wisten niet hoe het gekomen was. We hebben wat e-mail kontakt gehad met bevriende dokters in Nederland, en die waren het er allemaal over eens dat het waarschijnlijk een gescheurde meniscus was. In Trinidad vonden we snel een kundige orthopaed die in Schotland opgeleid was. Hij gaf een verwijzing om een MRI scan te laten maken, waarop te zien was dat de knie inderdaad ontstoken was, maar de meniscus leek in takt. Na nog verdere onderzoeken bleef het onduidelijk wat de oorzaak van de ontsteking was. Het enige wat de dokter ons kon aanraden was een kijkoperatie om te zien wat er mis was. Na overleg met de dokters in Nederland besloten we om dat niet te doen. We hopen nu dat het probleem vanzelf over gaat met rust.

Wat moesten we nog aan de boot doen? Het kan toch niet veel zijn met een nieuwe boot? Het was een kombinatie van onderhoud en wat verbeteringen. Qua onderhoud hebben we ons reddingsvlot laten servicen, we hebben de bekleding van de bank binnen laten schoonmaken, en ik heb de diesel motor een 200 uur service beurt gegeven. En we hebben ook het dek en het bijbootje schoongemaakt.

Wat de verbeteringen betreft, hebben we een uitgebreide poging gedaan om de AirX windmolen stiller te maken. Ik heb de paal volgeschuimd met polyurethaan schuim en heb overal rubber tussen gezet. Verder heb ik de bladen geschuurd met fijn schuurpapier. Hierdoor maakte hij minder herrie, maar nog niet genoeg. We zetten hem ‘s nachts nog steeds uit, en dat betekent dat we de motor dagelijks moeten laten lopen om de accu’s op te laden. We hebben een Kiss windgenerator besteld. We hebben gehoord dat die veel stiller is. We zullen die in Curaçao installeren, en de AirX proberen te verkopen aan een andere zeiler. Om onduidelijke redenen zijn ze nog verrassend populair.

Ook om de accu’s efficiënter op te laden, heb ik een grotere pulley op de motor gezet. Nu draait de dynamo sneller en genereert dus meer stroom bij een lager toerental van de motor, zodat we de accu’s sneller kunnen opladen als we voor anker de motor draaien.

Een volgend project was het veranderen van de bimini. Zoals de bimini was konden we de lier handles voor de genua schoot niet gebruiken. Dit hield in dat we de bimini neer moesten klappen en in de zon zaten tijdens het zeilen. Helaas hadden we dit niet gemerkt tijdens de oplevering in Zweden. We hebben het model van het frame aangepast en toen een zeilmaker in de arm genomen om het kanvas aan te passen.

Er waren nog meer onderhouds en verbeterings projecten, maar ik zal ze niet allemaal opnoemen. Zo krijg je een beetje een idee van wat we gedaan hebben.

Tussen het werken aan de boot en de dokters bezoeken, hebben we het ook nog gezellig gehad met andere zeilers en hebben we het land verkend. Er wordt veel gezelligs geörganiseerd in Chaguaramas, zoals happy hours en barbeques. We hebben wat nieuwe vrienden gemaakt. Rob en Jacqueline aan boord van Mary-Eliza, Bert en Alda op C’est la Vie, Robert en Jeanette op Nassau, Nick en Huigje op Sterling en John en Tricia op Trompeta. Rob en Jacqueline hadden we eerder heel kort ontmoet op Tenerife (Canarische Eilanden).

Terwijl de mannen aan hun boot aan het klussen zijn, komen de dames samen om andere hobbies te doen. Tania ging naar een schrijversgroepje. Een aantal Engelse en Amerikaanse dames komen eens per week samen om hun schrijftalenten te verbeteren. Tania was de enige Hollandse. Zij heeft een verhaal over Divali geschreven, een Indiaas religieus feest waar we naar toe geweest zijn. De andere dames waren zo enthousiast over haar verhaal dat ze haar aanmoedigden om het te publiceren in een van de zeilkrantjes. Ze was heel blij verrast toen de uitgever van de Boca haar verhaaltje wilde plaatsen en hij betaalde haar er zelfs voor! Tania heeft ook een schildersclubje opgezet. Wie weet komt het groepje nog steeds samen nu dat wij weg zijn.

In tegenstelling tot de meeste Caribbische eilanden heeft Trinidad grote shopping malls en supermarkten in Amerikaanse stijl. Deze kans wilden we niet aan ons voorbij laten gaan, en we diverse keren wezen shoppen en kwamen met zakken vol boodschappen terug bij de boot. In de supermarkten hebben we ons ingehouden, want we hadden gehoord dat het in Venezuela allemaal zo goedkoop is. Onze volgende stop was Margarita, Venezuela.

Trinidad is een gemengde samenleving, met mensen van diverse ethnische achtergrond. De twee grootste groepen stammen af uit Afrika en India. Divali is een Indiaas religieus feest ter ere van het licht. Op de avond van het festival gingen we naar een Indiaas dorp om het allemaal te zien. We gingen eerst naar een Hindu tempel om wat te horen over de herkomst van het feest. In het dorp waren alle huizen versierd met kerstlichtjes, en de mensen branden honderden kaarsjes (eigenlijk olielampjes in klei potjes) in hun voortuin. Dames in prachtige Indiaase kledij boden ons traditionele, zelfgemaakte, zoete lekkernijen aan als we langs hun huis liepen. We kregen een lekkere vegetarische maaltijd, die geserveerd werd op een soort bananeblad.

Met al het werk aan de boot zou je haast vergeten dat Trinidad veel te bieden heeft voor natuurliefhebbers. We zijn naar het Caroni moeras geweest om daar de Scarlet Ibis te zien. Deze vogel is ongeveer zo groot als een reiger, maar helemaal fel rood van kleur. ’s Avonds komen ze allemaal samen om in dezelfde boom de nacht door te brengen. Vanuit de verte lijkt het net alsof de boom in bloei staat met fel rode bloemen. We zijn ook naar het Asa Wright vogelreservaat geweest, waar we een nacht zijn blijven slapen. We hebben veel heel kleurrijke vogels in het wild gezien, zelf een aantal die we nog niet in Tobago gezien hadden, waaronder een Tucan.

Trinidad staat bekend om z’n carnaval. De voorbereidingen gaan het hele jaar door, en de kostuums zijn werkelijk ongelooflijk. Er wordt vooral steel pan muziek gespeeld, dat oorspronkelijk uit Trinidad komt. Jammergenoeg voor de zeilers is carnaval in Trinidad in februari, en de meeste zeilers komen naar Trinidad tijdens het hurricane seizoen, en vertrekken begin december. Daarom wordt er speciaal voor de zeilers ieder jaar een "pre-taste of carnival" georganiseerd. Het gebeuren was een beetje tam, maar we hebben wat fantastische kostuums gezien, en weten nu wat soca muziek is.

Op 14 november vertrokken we vlak voor het donker uit Trinidad voor een nachtelijke tocht naar Los Testigos, Venezuela. We vonden het erg heet en vochtig in Trinidad, waardoor onze kleren in de kasten gingen schimmelen. We hielden niet van alle regenbuien en om weken op een parkeerterrein voor boten te wonen. Maar we konden terugkijken op een tijd waarin we veel klussen aan de boot met succes hadden voltooid, en een erg gezellige tijd met de andere zeilers. We hebben veel nieuwe vrienden gemaakt en hebben ook wat van de mooie natuur in Trinidad gezien.