Sweden-Denmark-Holland, June 9th – June 24th
2001
Although we saw
our new sailboat Alegría for the first time on April 4th, it took
two more months until we actually started sailing on June 9th.
Because my father was diagnosed with cancer, we stayed in Holland for most of
the time to be with my dad and his wife Jeanne. He died the day after his 71st
birthday, on May 25th. Marcel and I stayed with Jeanne until after
the funeral and flew to Sweden on June 4th. It has all been very
strange and contradictory to go sailing, living your dream, having a boat called
Alegría (“Happiness”), while my father just died. These changes in our life
have been very emotional. Although my dad died, I carry him with me in my heart.
After our first
visit to the boatyard in Ellös, we went to Sweden again in May to prepare our
boat for the trip. We drove in a Ford Fiesta to our boat Alegría. When we
arrived, we met again with John and Amanda, with whom we have been sailing from
Hawaï to Canada in August 1999. They were preparing their boat, a 46 ft
Hallberg-Rassy for their trip to Spitsbergen. Together with them and Vicky and
Roland from Hallberg-Rassy, who also became our friends, we celebrated and
christened Alegría. We had a wonderful party with Swedish delicacies and
champaign. We were spoiled by them with champaign, hats and a survival pack. The
weather was terrific, we were outdoors most of the time in our T-shirts. Later
that week we met another Dutch couple from Bonaire, Andrea and Arjan with their
boat Aquadraat, also an HR 42. They left Ellös heading for Norway.
When we arrived
in Ellös for the third time, our boat was ready waiting for us to start
sailing. Vicky and Roland took care of our boat while we were in Holland and the
people from the yard were always very helpful. To our surprise, Aquadraat was
also in Ellös again, just back from Norway. Together we went shopping for our
provisioning. Like us, they also wanted to sail to Holland. We had to wait for
weather as a big storm was passing over Ellös, with gusts up to 60 knots. Apart
from the storm, sailing your own new boat for the first time, with only the two
of you on board, is really something else! I was quite nervous about it, I can
tell you.
So, on June 9th
we headed out for our first day trip, an easy sail of 7.5 miles to Fiskebäckskil, just North of
Ellös. Aquadraat had left earlier heading south. With all the little
islands, made of very hard granite rocks, all looking the same and with narrow
passages in between them, this was quite a new challenge for us. With help of
our Yeoman chart plotter, we managed very well and did 7.5 knots on just the
genoa, so we arrived in an hour. And how nice, there was somebody at the dock
taking our mooring lines and helping us moore. I really like that. Fiskebäckskil
is a very pretty town, so we stayed there for 2 nights in the nice marina and
had a delicious meal at the Brygghuset restaurant there.
On June 11th
we headed for Käringön, just South of Ellös. This was a nice sailing trip.
Upon arrival we had our next challenge: Mooring at the dock. This time there was
nobody to help us. Normally this should not be a problem. However this time the
mooring spots turned out to be too short for our boat. Besides, Marcel does the
steering and I find myself jumping up and down the deck, to try and be in six
different places at the same time. The timing is rather crucial, especially when
to jump from the boat onto the dock and to grab the right lines and put them on
the right cleats. I hope this will just be a matter of time and getting used to
it all, so that one day I will be able to do this in a more relaxed way. So we
had to do the whole exercise twice, when we found out that the aft mooring buoys
were beside the boat instead of behind the boat. Käringön itself was again
pretty, with lots of little red boat houses built at the waterfront, just like
in Fiskebäckskil. We wandered around town in the evening. There were a few
narrow streets to connect the houses and further there were just little
footpaths from house to house.
On June 12th
we sailed across the Kattegat from Sweden to Denmark on a reach in 4½ hours.
The weather was great and Alegría was sailing very well. She is very light to
steer and sailed sometimes even at a speed of 8.5 knots. We arrived in Skagen at
quarter to five and guess who was there: Aquadraat with Andrea and Arjan. It was
great to see them again and to share our experiences.
In Skagen we
rented bikes and cycled around to see every little corner in Skagen and old
Skagen and visited several art galleries. We saw beautiful impressionist
paintings from Krøyer and Ancher and also some sculptures. Typical for Skagen
are the yellow brick houses with red roof tiles and white decoration around the
edges.
On June 14th
we sailed to Saeby in windforce 6-7. Saeby is an old fishing town with lovely 17th
century timber frame houses and an old church with many frescoes from the Middle
Ages and a model square rigger hanging from the ceiling. Here our GSM dropped in
the water, just when Marcel had pulled a little boy out of the water, who had
capsized with his Optimist dinghy in the harbour. No more direct contact with
family and friends. And sending e-mails turned out to be more problematic then
foreseen. There were no facilities to plug in our laptop. We said good bye to
Aquadraat, who were heading south to the Kiel canal and we would go westward
through the Lymfjord.
From June 16th
to 21st we sailed through the Lymfjord, a waterway through Jutland,
connecting the Kattegat with the North Sea. On June 16th we
celebrated Marcel’s 40th birthday with fresh bread, a present from
our neighbours, chocolate cake, a drink on an outdoor heated terrace and a nice
dinner in a restaurant in Ålborg. In the Lymfjord we passed through 4 opening
bridges and under 1 fixed bridge. Especially when passing the latter, it was
exciting to see the mast go under the bridge, even though you know it is high
enough. Looking from the deck it seems as if the bridge is too low. Most of the
Lymfjord is very shallow. Most of the time we had to follow a rather narrow
buoyed channel, which is deep enough
(4m) for our boat (depth 2m). So, often Marcel would sail and I would cross off
the buoys we had passed on the chart. One night, we arrived tired after
following such a channel in Løgstør and we decided to go to sleep early. As we
were just asleep, we woke up because of fireworks, just above our boat! In Fur
the birth we choose for our boat was too narrow, so we had to park somewhere
else after a bit of panic on my side. We
rented bikes again and had a great trip around the island, looking for fossils
along the NW shore and finding none except for in the geological museum. We rode
through wonderful scenery with rolling hills, which was a good exercise for us.
The harbour in Jegindø was too shallow for us. The charted 2.5 meter turned out
to be 1.7 meter only. So, we had to sail on to Lemvig. Near the Oddesund bridge
we saw a seal just sticking his head out of the water and then diving under
again! Lemvig turned out to be a nice harbour with the best restaurant sofar,
right at the dock where we moored. Our dinner there was gravad lax with
asparragus, followed by Wolffish topped with shrimpmousse, followed by a desert
of chocolate mousse with whipped cream in between thin wafers of crusty nut
caramel! Of course we had good dinners on board as well, but every now and then
it is so nice when you can go out for dinner and don’t have to dig to the
bottom of the fridge or freezer to find what you want to eat. Our last stop in
the Lymfjord just before heading out to the North Sea, was Thyborøn, an
industrial harbour. We visited the tourist attraction, “Sneglehuset” or
Shellhouse, which is completely decorated with shells.
We had been closely monitoring the weather on our weatherfax and decided
that June 22nd was the right day to head for Den Helder in Holland
with NW winds force 5 decreasing to 3. This was the real test: nightsailing with
just the two of us. To be sure we would be OK, we took pills against seasickness
as the sea still looked rough. We did four hour shifts. Marcel took the shift
from 11pm to 3 am, which were the only hours of darkness at this latitude. So I
was lucky and could see sunset and sunrise. In the middle of the second night we
crossed the shipping lane north of Holland. We were both awake for this exciting
event. With help of the ship’s navigation lights, our binoculars and the radar
we managed to cross safely. In the distance we could already see the light
houses on the Dutch Wadden Isles. Near Den Helder, the wind dropped completely,
and we decided to motor the rest of the distance to IJmuiden. We arrived there
on the 24th of June around 3 pm. In the evening we had a meal in a
Chinese Restaurant, and Marcel was so tired that he almost fell of his chair.
But we had a great sail and all went well.
From June 24th until July 9th we stayed in
IJmuiden and had many friends and family visiting us to see the new boat. It was
nice to see so many friends from Oman, who happened to be on leave in Holland.
We were spoiled with presents. It was like Sinterklaas! Some friends had the
opportunity to go out sailing with us. On the 8th of July we had a
christening party for Alegría which was a great success.
On July 9th we sailed to Scheveningen, accompanied by Jan
Zonneveld. When we arrived, we were surprised by my mom and Wim Sonneveld who
were waiving at the pier.
Zweden-Denemarken-Holland,
9 tot 24 juni 2001
Hoewel we onze zeilboot Alegría voor het eerst op 4 april zagen, heeft het
daarna nog twee maanden geduurd voordat we echt gingen zeilen op 9 juni. Omdat
mijn vader kanker had, zijn we het grootste deel van de tijd bij hem en Jeanne
geweest. Hij is de dag na zijn 71ste verjaardag op 25 mei overleden.
Marcel en ik zijn tot na de begrafenis bij Jeanne gebleven en zijn op 4 juni
naar Zweden gevlogen. Het was allemaal erg vreemd en tegenstrijdig om te gaan
zeilen, je droom te leven op een boot met de naam “Alegría” (Blijdschap),
terwijl mijn vader net gestorven was. Deze veranderingen in ons leven hebben
heel wat emoties losgemaakt. Ook al leeft mijn vader niet meer, zal ik hem toch
voor altijd in mijn hart bij me dragen.
Na ons eerste bezoek aan de werf in Ellös, gingen we weer naar Zweden in
mei om de boot voor de tocht voor te bereiden. We reden in een Ford Fiesta naar
onze boot Alegría. Toen we aankwamen, waren daar John en Amanda, met wie we van
Hawaï naar Canada hadden gezeild in augustus 1999. Zij waren ook bezig hun
boot, een 46 ft Hallberg-Rassy voor te bereiden voor hun tocht naar Spitsbergen.
Samen met hen en Vicky en Roland van Hallberg-Rassy, die nu ook onze vrienden
zijn geworden, hebben we Alegría ingezegend en een feestje gebouwd met
champagne en Zweedse lekkere hapjes. We zijn door hen verwend met champagne,
mutsen en een survival pack. Het weer was fantastisch, we konden in onze
T-shirts buiten zitten. Later die week hebben we nog een Hollands stel uit
Bonaire ontmoet, Andrea and Arjan met hun boot Aquadraat, ook een HR 42. Zij
zijn uit Ellös vertrokken richting Noorwegen.
Toen we voor de derde keer in Ellös aankwamen, lag onze boot op ons te
wachten, klaar om te zeilen. Vicky en Roland hebben voor onze boot gezorgd
terwijl wij in Holland waren en de mensen van de werf waren steeds heel
behulpzaam en vriendelijk. Tot onze verrassing was Aquadraat weer terug in
Ellös.
Na hun verhalen over Noorwegen, zijn we samen gaan winkelen voor de bevoorrading
van onze boten. Net als wij wilden zij ook naar Holland zeilen. We moesten
wachten tot het weer beter werd. Een zware storm met windstoten tot 60 knopen
woedde over Ellös. Afgezien van de storm, is het zeilen op je eigen nieuwe
boot, voor de eerste keer alleen maar met z’n tweeën wel wat anders dan zoals
we met John en Amanda meegezeild hadden. Ik was best nerveus.
Al met al vertrokken we op 9 juni uit Ellös voor onze eerste korte
zeiltocht van 7.5 mijl naar Fiskebäckskil
ten noorden van Ellös. Aquadraat was al eerder vertrokken naar het zuiden. Dit
was een hele uitdaging voor ons met al die kleine eilandjes van keiharde graniet
die allemaal op elkaar lijken, met hele nauwe doorgangen ertussen. Met behulp
van onze Yeoman chart plotter ging het fantastisch, en deden we 7.5 knopen
alleen maar met de genua, zodat we na een uur aankwamen. Daar was gelukkig
iemand op de steiger die onze landvasten aanpakte, en ons hielp met aanleggen.
Heerlijk vind ik dat. Fiskebäckskil is een heel leuk stadje, waar we twee
nachten in een mooie marina zijn gebleven, en waar we heerlijk gegeten hebben in
het Brygghuset restaurant.
Op 11 juni gingen we naar Käringön direct ten zuiden van Ellos. Het was
een fijne tocht. Toen we aankwamen kregen we de volgende uitdaging: aanleggen,
dit keer zonder hulp. Normaal zou dit geen probleem moeten zijn, maar dit keer
waren de plaatsen te kort voor onze boot. Afgezien daarvan, stuurt Marcel en
spring ik op het dek op en neer en probeer om op zes verschillende plaatsen
tegelijk te zijn. De timing is heel belangrijk. Vooral wanneer je van de boot op
de steiger moet springen, en de juiste lijnen vast moet maken op de juiste
kikkers. Ik hoop dat het een kwestie van tijd en gewenning is, zodat ik het op
een wat relaxtere manier kan doen. We moesten de hele oeffening dus twee keer
doen. Toen we er achter kwamen dat de boeitjes in plaats van achter de boot,
naast de boot lagen. Käringön zelf was weer heel leuk met allemaal kleine rode
boothuisjes, net als in Fiskebäckskil.
We hebben ’s avonds wat rondgewandeld. Er zijn wat nauwe straatjes en verder
zijn er alleen kleine paadjes die de huizen verbinden.
Op 12 juni zijn we het Kattegat overgezeild van Zweden naar Denemarken. We
voeren halve wind, en hebben er vier en een half uur over gedaan. Het was
fantastisch weer, en Alegría zeilde heel goed. Ze stuurt heel licht, en haalde
af en toe een snelheid van 8.5 knopen. We kwamen in Skagen aan om kwart voor
vijf, en wie zagen we daar? Aquadraat met
Andrea en Arjan. Het was leuk om ze weer te zien, en onze ervaringen uit te
wisselen.
In Skagen hebben we fietsen gehuurd, en alles gezien in Skagen en oud Skagen.
We hebben art galleries bezocht met heel mooie impressionistische schilderijen
van Krøyer en Ancher en ook wat beeldhouwerk. De gele stenen huisjes met rode
daken met witten randjes zijn karakteristiek voor Skagen.
Op 14 juni zijn we met windkracht 6-7 naar Saeby gezeild. Saeby is een oud
vissersdorpje met mooie 17de eeuwse vakwerk huisjes en een oud kerkje
met fresco’s uit de middeleeuwen en een model van een 17de eeuws
zeilschip hangend aan het plafond. Hier is onze GSM in de plomp gevallen toen
Marcel een jongetje uit het water viste dat met zijn Optimist in de haven was
omgeslagen. Geen direct kontakt meer met familie en vrienden, en e-mails sturen
was ook veel problematischer dan voorzien. We konden nergens onze laptop
inpluggen. We hebben afscheid genomen van Aquadraat die naar het zuiden ging,
naar het Kieler kanaal, en wij zouden naar het westen gaan door de Lymfjord.
Van 16 tot 21 juni hebben we door de Lymfjord gezeild. De Lymfjord loopt
dwars door Jutland en verbindt het Kattegat met de Noordzee. Op 16 juni hebben
we Marcel’s veertigste verjaardag gevierd, met verse broodjes (een kadeautje
van onze buurman), chokoladecake, een drankje op een verwarmd buitenterras en
een lekker diner in een restaurant in Ålborg. In de Lymfjord zijn we door vier
klapbruggen en onder een vaste brug doorgegaan. Vooral toen we onder die ene
brug doorgingen, was het spannend om te zien of de mast er onder zou passen, ook
al wisten we dat hij hoog genoeg zou zijn. Maar van het dek af gezien lijkt het
of de brug te laag is. De Lymfjord is in het algemeen vrij ondiep. We moesten
een nauw betond kanaal volgen, dat vier meter diep was. Onze boot steekt twee
meter diep. Vaak zeilde Marcel dan en streepte ik de boeien die we passeerden af
op de kaart. Op een nacht kwamen we moe aan in Løgstør,
nadat we zo’n kanaal hadden gedaan, en besloten om vroeg naar bed te gaan.
Toen we net in slaap gevallen waren, werden we wakker geknald door vuurwerk vlak
boven onze boot! De aanlegplaats op Fur
was te nauw voor onze boot, maar gelukkig konden we aan een andere steiger
aanleggen. Op Fur hebben we weer fietsen gehuurd, en zijn het eiland
rondgefietst. We hebben langs de noordwest kust naar fossielen gezocht en niet
gevonden, behalve in het geologisch museum. We reden door een prachtig landschap
heuvel op, heuvel af. Een goede oefening voor ons. De haven in Jegindø was te
ondiep voor ons. Op de kaart stond 2.5 meter maar dit bleek 1.7 meter te zijn.
Dus moesten we doorzeilen naar Lemvig. Bij de Oddesund brug zagen we een zeehond
met zijn kop boven water steken. Dat duurde maar even, en toen verdween hij weer
onder water. Lemvig bleek een mooie haven te hebben, met het beste restaurant
tot dusver, direct aan de steiger waar we hadden aangelegd. Ons diner bestond
gravad lax met asperges, gevolgd door zeewolf met garnalenmousse, gevolgd door
een toetje van chocolademousse met slagroom tussen dunne krokante hazelnoot-caramel
wafels. Natuurlijk hebben we aan boord ook heel goed gegezen, maar zo af en toe
is het heerlijk om eens niet onder uit de koelkast of de vriezer een maaltje bij
elkaar te zoeken. Onze laatste stop in de Lymfjord voordat we de Noordzee op
gingen, was Thyborøn, een industriele haven. We hebben daar het
“Sneglehuset” of schelpenhuisje bezocht.
We hebben goed op het weer gelet m.b.v. onze
weerfax, en besloten dat 22 juni een goede dag was om naar Den Helder in Holland
te vertrekken, met windkracht 5 uit het noordwesten, later afnemend tot 3. Dit
was de echte test: nachtzeilen met z’n tweetjes. Om ervoor te zorgen dat we
ons goed zouden voelen, hebben we pillen tegen zeeziekte ingenomen, omdat er ruw
uitzag. We hebben wachten van vier uur gedraaid. Marcel nam de nachtshift van 11
uur ’s avonds tot 3 uur ’s morgens. Ik bofte, want ik kon genieten van
zonsondergang en -opgang. Midden in de tweede nacht zijn we de shippinglane ten
noorden van Holland overgestoken. Voor deze speciale gebeurtenis waren we
allebei wakker. Met behulp van de navigatie verlichting, onze verrekijker en de
radar, zijn we veilig overgestoken. In de verte konden we de vuurtorens van de
Hollandse waddeneilanden al zien liggen. Bij Den Helder ging de wind helemaal
liggen, en besloten we om verder te gaan op de motor naar IJmuiden. We zijn daar
op 24 juni rond drie uur ’s middags aangekomen. ’s Avonds aten we bij de
Chinees, en Marcel was zo moe dat hij bijna van z’n stoel viel. Maar de
zeiltocht was fantastisch en alles is goed gegaan.
Van 24 juni tot 9 juli zijn we in IJmuiden
gebleven en hebben veel vrienden en familie ons bezocht, om onze nieuwe boot te
zien. We vonden het reuze gezellig en het was ook leuk om zoveel vrienden uit
Oman te zien die toevallig op verlof waren in Holland. We zijn enorm verwend met
cadeautjes. Het leek wel Sinterklaas! Een aantal vrienden konden ook een stukje
met ons gaan zeilen. Op 8 juli hebben we een feestje gehouden om Alegría te
wijden. Dat was heel gezellig.
Op 9 juli zijn we met Jan Zonneveld naar
Scheveningen gezeild. Toen we aankwamen werden we verrast door mijn moeder en
Wim Sonneveld die op het havenhoofd naar ons stonden te zwaaien en te roepen.
