In La Coruña, where we arrived with René, Marcel’s brother, we stayed for a week and enjoyed lovely weather, looking around town, speaking Spanish and eating Spanish food. It felt a bit like home, because it reminded us of Venezuela, where we met. There was a lot to see in La Coruña. It has an old walled city with nice small cobbled streets, old churches and squares with trees and fountains. As we were there, it happened to be Middle Ages week. There were actors in a drama from the Middle Ages, there were several stalls, selling anything from leather, candles, toys, and herbs and spices for health. There were women making lace, men pressing apples into cider, one could learn to handle a bow and arrow, practicing on a bulls eye, there were sculptors and a blacksmith making whistles for a penny. There was a lively atmosphere. Especially after siesta time (between 2 and 5 pm) the whole town was bustling with life. Everyone was out on the streets. We often had a nice meal in Spanish tapas bars. We enjoyed tasting something new every time, such as the "Pimientos de Padrón". These fried chilly peppers can sometimes be very spicy!

On August 12^th we sailed to Camariñas. This was the hardest day for us until then. There was quite a swell and Marcel lost his balance and almost fell overboard, I was shocked. Luckily he had clipped on his lifeline, he could pull himself inside again holding the jib sheet. Some time thereafter, I steered the boat in between 2 fishing buoys (at the time I didn’t even see that there were two) and there was a rope in between them, which got stuck behind the rudder. At first, the steering wheel felt strange and then the boat slowed to a halt. Marcel went overboard with his wetsuit, mask and snorkel and eventually got us going again. It was quite a job, and I saw Marcel go under with every wave. Luckily he came up again quickly. The water was terribly cold, about 14 degrees, and the boat was bouncing up and down on the waves. Again such a scary experience. I discovered that I am actually not much of a hero, when this kind of thing happens, or when it is storming. Often I am also affected by seasickness, and that doesn’t help either. In Camariñas we tried our dinghy for the first time. It worked fine after Marcel had spent hours to unlock the "stainless" padlock from the outboard motor. WD-40 was one of the things we did not (yet) have on board. Marcel rowed over to Foekje and Hans on board "Romarin", whom we had met in La Coruña, to borrow some of theirs.

Two days later we left Camariñas in a south-westerly wind, whilst the fog was getting denser. The weather forecast had been a north westerly with good visibility. So how were we going to avoid those fishing buoys with those lines in between? Luckily, we did not come across any, or we did not see them in the fog. There were only a few boats around us, so we could easily keep track of their position and course on the radar. Strange to be totally dependent on instruments. Everything went well, and at the end of the day we arrived in Portosin. During the day we had kept in contact with Henneke, Fred Dijkstra with their son Maarten and friend Mike. They were going to spend part of their holiday with us on board Alegria. Just as we sailed into port, we saw them waving and jumping up and down on the shore. Fred was flashing the headlights of his car. It was a happy reunion. Together with them we explored some fjords ("rias") in Galicia. The weather was awful most of the time, with a strong south-westerly wind, and rain. One of these rainy days we went together in their car to Santiago de Compostela. There we visited the beautiful cathedral. Pilgrims from all over Europe have been visiting this cathedral for ages, and still do. The cathedral has beautiful sculptures in marble and lots of gold. It was very special to see how the Christian faith was still alive here. In the square in front of the cathedral was a man, painted from head to toe in bronze, standing still like a sculpture. Very impressive.

The next day the weather was good, and the boys sailed from Portosin to Muros, whilst Henneke and I took the car to Muros. The boys had seen dolphins along the way, and had a nice day sailing. Henneke and I visited the market in Noia. In Muros we met Foekje and Hans again on board "Romarin". Due to the bad weather we sailed back and forth between Muros and Portosin twice, before we could continue on south. During the rainy days we played games in the cabin, and Marcel taught the boys how to do knots and splices. One night it was storming. Marcel and the boys were hoisting up the dinghy to put it on deck, whilst Henneke, Fred and I were doing the dishes. We were just discussing how I should let go more, and rely on things going well (I often feel responsible for safety on board). Then suddenly, we heard a few bumps and a "Shit", and Henneke and Fred saw the dinghy fly as high as the top of the mast. Later I heard that Marcel had been hanging on the lifelines again by the back of his knees, trying to hold on to the dinghy. I could see the bruises later. The dinghy came down on top of the flagstaff at the back of the boat. The flagstaff broke, dropped overboard, and was floating away. Now what? We could not continue without the Dutch flag! Marcel quickly mounted the outboard motor on the dinghy again, and together with Mike he recovered the flag just before darkness. So much for letting go. Marcel’s view on all of this was: It was exciting, wasn’t it? Of course I could look at it this way as well.

On the 20^th of August we went with Henneke and Maarten to Porto Pedras Negras. Again we had to motorsail because there wasn’t enough wind. Along the way we saw dolphins again. Fred and Mike went by car. In Pedras Negras we enjoyed a beautiful day on the beach. The day after we said good-bye to our friends, who were going back home. It had been the first time with so many people on board. We had had a good time together, even though it was sometimes a bit crowded on board with six persons, especially with the bad weather.

That same day we motored to Bayona. The weather was beautiful, but again there was no wind. There was quite a swell from the northwest, which made us feel a bit queasy. We also slalomed around the fishing buoys. In Bayona we stayed for 5 days. Everyday there was no wind, and almost every day started with fog in the morning, which cleared in the afternoon. We used our time to see the town in detail. On a rock just outside the harbour was a 10 metre high statue of the Virgen de la Roca. She watches over the fishermen in the harbour. We climbed to the top of the statue. There was also a fort. It was funny to see how the boulevard of Bayona was very touristy, whilst a parallel street behind it was very authentic with lots of couleur locale. We had dinner in restaurant El Rincon, which had the atmosphere of an old wine cellar. In the harbour there was a replica of La Pinta, one of the two ships in which Columbus and Pinzón sailed to the West Indies.

On the 27^th of August we sailed from Bayona to Viana do Castelo in Portugal. We saw lots of dolphins along the way, some of them jumping completely out of the water. Just before we entered the harbour a thunderstorm was approaching. We disconnected all antenna cables on board, and we connected a jumper cable to one of the stays, dragging the other end through the water (as a lightning conductor). One time there was a thunderbolt really close by, with a loud bang. Thereafter we heard a continuous clicking noise in the mast, similar to the electric ignition of a gas stove. The electronic navigation equipment gave an error message. After the thunderstorm had gone, we switched the electronic navigation equipment of and on again, and reconnected the antennas. Luckily everything worked OK. Viana do Costello was the first we saw of Portugal. We like Portugal very much, and it is quite different from Spain. Many houses and buildings are in Renaissance and Manueline style. On the walls you can see "Azulejos", usually blue tiles with all kinds of images, witnesses of Moorish influence. There was so much to see that we went through town weighed down with cameras.

From Viana do Costelo we sailed in two days to Cascais, a suburb of Lisbon. Finally we got a taste of the "Portuguese Trades", the northerly wind that should normally blow all summer along the Portuguese west coast. That is why we took the opportunity to cover some distance. That night was a bit uncomfortable with a strong swell from the northwest, and a wind force 6. Somehow we did not sleep very well during our off-watch times. Just before we entered Cascais we had some near gale force winds (33 knots), and Alegria set a new personal record at 9.5 knots. When we arrived we were both very tired, and went to bed without bothering to have dinner. At that time I was seeing things rather gloomy. Night sailing in a storm is not my favourite. Although I love seeing a nice sunrise and sunset, or a starry night with full moon, and of course dolphins, whales and birds. I have also noticed that I love going ashore at the end of a voyage to look around and talk to the people.

After 11 hours of sleep we had both recovered and I was seeing things bright again. We met "Romarin" and "Saarein" in the marina. We treated ourselves to a lovely day in Lisbon. It was our fourth wedding anniversary. That night we went to a fado restaurant. Fado is a traditional Portuguese style of singing, very emotional and dramatic. There were three female and one male singer. The last female singer was the star of the evening, and owner of the restaurant. We both thought that Lisbon was very special, but also very touristy. The city has a beautiful layout with squares, tree lined avenues and parks. It is a pity that many buildings are badly in need of maintenance. We visited the gardens of a beautiful palace, decorated with blue-white and yellow tiles. An old part of the city, Alfama, is built on a hill. There were "miradouro’s" or viewpoints, from where you could have a beautiful view of the city and the Rio Tejo. We enjoyed mostly the old, authentic part of Lisbon with narrow streets ("becoes"), where you could see the local population. On a Sunday, the main streets were filled only with tourists and those catering for the tourists.

On the 4^th of September we sailed in 2 days and one night to Vilamoura in the Algarve. Vilamoura is not our kind of place. It is basically a resort town catering to mass tourism. We did find an archaeological site where the remains of a Roman villa had been uncovered. We also found a sail maker who fixed a problem with our furling mainsail. The only remaining problem is now some creases in the sail that are formed every time the sail is furled.

On the 9^th of September we traced back westward to Lagos. Lagos has an old walled city centre, and has some atmosphere despite the thousands of tourists. There are some beautiful beaches with nice rock formations and clear blue water south of Lagos. We took our bicycles to Ponta da Piedade, Praia de Camilo and Praia Dona Ana for a day of sunbathing and swimming. That night we had a delicious meal at Restaurante O Degrau, which happened to be run by a Dutch lady.

In La Coruña waar we met René, Marcel’s broer, waren aangekomen, hebben we een week genoten van heerlijk weer, veel rondkijken in de stad, Spaans spreken en eten. Het voelde een beetje alsof we weer thuis waren, omdat het ons aan Venezuela deed denken, waar we elkaar ontmoet hebben. Er was veel te zien in La Coruña. Het heeft een oud ommuurd gedeelte met leuke kleine straatjes, oude kerkjes en pleintjes met schaduwrijke bomen en fonteinen. Daar hadden ze toevallig net middeleeuwenweek. Ze voerden Middeleeuwse kluchten op, er waren allerlei kraampjes met o.a. lederwaren, kaarsen, speelgoed en geneeskrachtige kruiden. Er werd kant geklost, appelcider geperst, het was mogelijk om pijl en boog schieten uit te proberen op een schietschijf, er was een beeldhouwer en een smid die fluitjes van een cent maakte. Er heerste een gezellige drukte. Niet rond siesta tijd van 2 tot 5 maar daarna vooral kwam heel de stad tot leven. We hebben vaak heel gezellig zitten eten in Spaanse tapa bars. Het leuke is dan om steeds weer iets nieuws, typisch lokaals uit te proberen. Zoals bijvoorbeeld de "Pimientos de Padrón", waar af en toe hele hete tussen kunnen zitten!

Op 12 augustus zijn we naar Camariñas gevaren. Dat was voor ons de moeilijkste dag tot dan toe. Er was veel deining en toen verloor Marcel z'n evenwicht en viel bijna overboord, ik ben me wild geschrokken. Gelukkig zat hij met z'n harnas vast aan de boot en kon hij zich aan de fokkeschoot weer naar binnen hijsen. Daarna stuurde ik tot overmaat van ramp tussen 2 boeitjes door (ik had nog niet eens gezien dat het er twee waren) en daartussen zat een touw gespannen. Eerst reageerde het roer raar en toen zaten we vast. Marcel is toen in wetsuit met snorkel en duikbril aan een lijn overboord gegaan en heeft de boot weer losgekregen. Het was een heel karwei en ik zag Marcel bij iedere golf kopje onder gaan. Gelukkig kwam hij gauw weer boven. Het water was verschrikkelijk koud, rond 14 graden. En de boot ging maar op en neer op de golven. Weer zo'n enge ervaring. Ik heb ontdekt dat ik eigenlijk niet zo'n held ben, als dit soort dingen gebeuren of als het stormt. Ik ben ook vaak zeeziek en dat werkt dan ook tegen. In Camariñas hebben we voor het eerst ons bijbootje uitgeprobeerd. Dat werkte prima, nadat Marcel eerst uren bezig geweest was om het "roestvrije" slotje van de buitenboordmotor los te weken met kruipolie. En kruipolie hadden we toevallig net niet in het keukenkastje staan. Dus is Marcel eerst naar Foekje en Hans op "Romarin", die we in La Coruña hadden leren kennen, geroeid om het van hen te lenen.

Na 2 dagen vertrokken we uit Camariñas met zuidwesten wind, terwijl er noordoosten wind voorspeld was, en bovendien kwam er een steeds dichtere mist opzetten. Hoe moest dat nu met al die vissers boeitjes met die touwen ertussen?! Gelukkig zijn we die toen niet meer tegen gekomen, of we hebben ze niet gezien in de mist. En er waren gelukkig niet al te veel boten om ons heen, zodat we hun plaats en koers redelijk gemakkelijk in de gaten konden blijven houden op de radar. Wel vreemd zo blind varen op de instrumenten. Maar alles ging goed en aan het eind van de dag liepen we Portosin binnen. We hadden die dag veel GSM kontakt gehad met Henneke, Fred en Maarten Dijkstra en Mike, goede vrienden van ons, die bij ons aan boord zouden gaan. En net toen wij de haven binnenliepen, zagen we hen staan zwaaien en springen op de kant en Fred knipperde met de autolichten. Het was een heel vrolijk weerzien. Samen met hen hebben we een paar fjorden ("rias") van Galicia uitgebreid bekeken. Het was alleen bijna steeds rot weer met harde wind uit de verkeerde richting en regen. Daarom zijn we op een regenachtige dag met hun auto naar Santiago de Compostela gegaan. Daar hebben we een prachtige kathedraal bezocht, waar al eeuwen lang allerlei pelgrims naar toe trekken vanuit heel Europa. De kathedraal was prachtig met beeldhouwwerk in marmer en veel goud. Heel bijzonder allemaal, ook om te zien hoe het geloof hier nog leeft. Er stond daar op het plein een bronzen beeld. Als je dichterbij kwam zag je dat het een met bronskleur geverfde man was, die daar stokstijf stil stond te staan. Heel knap.

De dag daarna was het mooi weer. Toen zijn de jongens naar Muros gezeild en Henneke en ik gingen samen in hun auto naar Muros. De jongens hadden dolfijnen gezien en lekker gezeild en wij hebben de markt in Noia bekeken. In Muros zagen we Foekje en Hans van "Romarin" weer. Door het slechte weer zijn we wel 2 keer op en neer gegaan tussen Portosin en Muros, voordat we met beter weer door konden gaan naar het zuiden. We hebben met regenweer veel spelletjes gedaan en ook was er tijd om te leren knopen en splitsen. Op een avond stormde het. Marcel was met de jongens het bijbootje aan het optakelen uit het water om het aan boord te leggen en Fred, Henneke en ik waren aan de afwas. Wij hadden het er over dat ik misschien wat meer moest loslaten en er gewoon op vertrouwen dat alles goed ging (omdat ik me vaak verantwoordelijk voel voor de veiligheid en of alles goed gaat aan boord). Prompt hoorden we buiten een aantal dreunen en een "Shit" en zij zagen toen het bijbootje met een ruk tot boven het topje van de mast waaien! Later hoorde ik dat Marcel daarbij weer aan z'n knieholten over de railing had gehangen, terwijl hij zich vastklampte aan het bootje. Hij had er blauwe plekken van. Het bootje was vervolgens weer neergekomen bovenop de vlaggenstok aan de achterkant van de boot. Daarbij was de vlaggestok afgebroken en overboord gevallen en die dreef nu steeds verder weg. Wat nu? We konden onmogelijk verder zonder Hollandse vlag! Gauw heeft Marcel toen de buitenboordmoter weer op het bij bootje gezet en hebben hij en Mike vlak voor donker de vlag weer opgevist. Hoezo loslaten? Marcel's visie op dit alles was: Dat is toch spannend, dan gebeurt er tenminste wat. Zo zou ik het natuurlijk ook kunnen bekijken.

Op 20 augustus gingen Henneke, Maarten en wij per boot naar Porto Pedras Negras en hebben we moeten moterzeilen omdat er weinig wind was. Onderweg hebben we weer dolfijnen gezien. Fred en Mike gingen per auto. In Pedras Negras hebben we genoten van het mooie strand. De dag daarna zijn onze vrienden weer van boord gegaan. Het was voor ons de eerste keer met zoveel mensen aan boord. Het was heel gezellig samen, ook al was het wat vol en druk in de boot met z'n zessen met slecht weer.

Diezelfde dag zijn wij doorgemoterd naar Bayona. Het was prachtig weer, maar er was weer geen wind, maar wel een behoorlijke deining uit het noordwesten, die ons wat wee in de maag maakte. Verder hebben wij flink geslalomd om alle visboeitjes heen. In Bayona zijn we vijf dagen gebleven. Het was iedere dag windstil en bijna iedere dag begon met mist, die in de middag optrok. Van die tijd hebben we gebruik gemaakt door het stadje helemaal te bekijken. Op een rots net buiten de haven staat een 10 meter hoog beeld van de Virgen de la Roca. Zij is de beschermvrouwe van de vissers en de haven. Daar zijn we naar toe gelopen. Er was ook een fort. Verder was het grappig om te zien hoe Bayona een touristenstraat had, n.l. de boulevard langs de haven, en een authentiek straatje met couleur locale daarachter. Daar liepen wij dan vaak en aten wij in een leuk restaurantje El Rincon, die de sfeer had van een oude wijnkelder. In de haven lag een replica van La Pinta, een van de twee schepen waarmee Columbus en Pinzón naar de West Indies gezeild waren.

Op 27 augustus zijn we uit Bayona vertrokken naar Viana do Costelo in Portugal. Onderweg hebben we veel soms helemaal uit het water springende dolfijnen gezien.Vlak voordat we de haven binnenliepen, kwam er een onweersbui aan. We hebben direkt alle antenne stekkers eruit getrokken en een startkabel aan de verstaging gemaakt en overboord gehangen (als bliksemafleider). Op een gegeven moment was er een bliksem flits heel vlak bij, met een enorme boem. Daarna hoorden wij een getik in de mast. Het leek precies het geluid van een piezo-electrische gas aansteker. De electronische navigatie apparatuur was ook meteen van slag. Na afloop van het onweer hebben we de navigatie apparatuur uit en aan gedaan, en werkte alles gelukkig weer. Viana do Costelo was onze eerste kennismaking met Portugal. We vinden Portugal heel leuk en heel anders dan Spanje, de mensen zijn ook heel aardig. Veel huizen, gebouwen en kerken zijn gebouwd in Renaissance en Manueline stijl. Op veel muren zie je zgn. "Azulejos", meestal blauwe tegels met allerlei voorstellingen, die getuigen van Moorse invloeden. Er was zoveel te zien, dat wij vaak bepakt met foto- en filmcamera’s door de stad trokken.

Van Viana do Costelo zijn we in 2 dagen en een nacht gezeild naar Cascais, een stadje ten westen van Lissabon. We hadden die nacht veel deining en harde wind uit het noorden (eindelijk de langverwachte "Portuguese Tradewinds") en we konden nauwelijks slapen tussen onze wachten door. Vlak vóór Cascais waren er windstoten van 33 knopen en liep Alegría met een recordsnelheid van 9.5 knoop! Toen we aankwamen waren we allebei bekaf en zijn zonder eten gaan slapen. Ik zag het toen even niet meer zitten. Nachtzeilen met storm is niet mijn favoriete bezigheid. Ik hou er wel van als ik op zee een mooie zonsopgang en ondergang, een sterrenhemel en volle maan kan zien. En dolfijnen, walvissen en vogels natuurlijk. Ik heb ook gemerkt dat ik het heerlijk vind als ik weer aan land kan gaan, rondkijken en met mensen praten.

Na 11 uur slapen waren we allebei weer opgeknapt en vond ik het ook weer leuk. We hebben "Romarin" en "Saarein" weer gezien. Toen hebben we er een heel gezellige dag van gemaakt in Lissabon, het was onze trouwdag. ’s Avonds zijn we naar een fado restaurant geweest. Fado is traditionele Portugese zang, heel emotioneel en dramatisch. Er waren 3 fado zangeressen en 1 zanger. De laatste zangeres was de ster van de avond, en eigenares van het restaurant. Lissabon vonden we allebei ook heel bijzonder, maar wel touristisch. De stad is heel mooi aangelegd met allerlei pleinen, lanen met bomen en parken. Het is wel jammer dat veel gebouwen en huizen erg vervallen zijn. Er was daar ook een prachtig paleis met een heel mooie tuin eromheen en overal versierd met van die blauwwitte en gele tegels. In het oude deel van de stad, Alfama, waren "miradouro’s" of uitzicht punten, van waaruit je een prachtig uitzicht over de stad en de Rio Tejo had. We merkten dat we het oude authentieke Lissabon met kleine straatjes of "becoes" en de lokale bevolking het leukst vinden. Op een zondag waren er alleen touristen te zien in de hoofdstraten, en mensen die dingen verkopen aan touristen.

Op 4 september hebben we weer 2 dagen en een nacht doorgezeild naar Vilamoura in de Algarve. Aan Vilamoura vonden wij niet veel aan. Er was veel massa tourisme. Er was wel een archeologisch park, waar ze een Romeinse villa hadden opgegraven. Wij hebben daar iets aan ons zeil laten veranderen zodat het rolrif systeem beter zou werken en dat werkt nu gelukkig. Wel zitten er nu helaas vouwen in het grootzeil, die er niet meer uit gaan.

Op 9 september zijn we naar het westen, naar Lagos, gezeild. Lagos vinden we weer zo’n leuk stadje in de Algarve. Behalve dat zijn er prachtige stranden met mooie rotsformaties en helder blauw water ten zuiden van Lagos. We zijn op de fiets naar Ponta da Piedade, Praia de Camilo en Praia Dona Ana gefietst en hebben daar liggen zonnen en gezwommen. ’s Avonds zijn we uit eten geweest in Restaurante O Degrau, dat toevallig gerund wordt door een Nederlandse, waar we heerlijk gegeten hebben.