Why does a person spend three weeks on a boat with a 360˚ "panoramic sea view", dogwatches, no option to take a walk around the block and possible exposure to storms, bruises, seasickness etc.? How about the freedom and independence of life at sea? Or keeping a boat sailing together as a team 24 hours a day? From the first sailing voyage I ever made, these aspects have always attracted me. And when Tania and Marcel started to talk about their sailing plans two years ago in Oman, I immediately said "put me on the crew list".

After a very long flight from Borneo, I arrived on the 8^th of November in Las Palmas, from where we would depart. Three days of provisioning followed. Tania asked me if there was something that I definitely needed to have on board. I answered that I like to eat anything, and also that I wouldn’t ask for something as obvious as peanut butter. This resulted in a surprised look from Tania: "We don’t have any peanut butter!" The next few days we discovered that peanut butter is unknown in Spain.

On the 13^th of November we were ready to depart, and at 7 am, the Mahina Tiare anchored next to us, having departed from Lanzarote the day before. We would sail together, and keep in touch via radio. After our departure from Las Palmas, we had light winds, and in order to avoid a low southwest of Tenerife we had to sail almost as far south as the Cape Verde islands. The nights were beautiful with bright stars and a fantastic meteor shower (the "Leonids") on the 17th. The number of meteorites was well in excess of a hundred (fireworks!). The African "Hakuna Matata" mentality became apparent north of Cape Verde when the VHF emergency channel 16 was used to transmit Reggea music during the night.

We quickly got used to our watch schedule of 3 hours on and 6 hours off. Bread, applepie, yoghurt and pizza came out of Alegria’s galley, despite the strong rolling motion of the boat as we were "goose-winging" downwind.

The one occasion when we saw whales close to the boat, and the many times that dolphins were playing around the bow will remain unforgettable highs.

The last week before our arrival in Antigua, the tropical storm Olga was on our path, and we encountered many squalls (rain showers). Although Olga was far away, we paid extra attention to the weather forecasts. One of the many useful learning points of the journey was the meteorological knowledge and experience we obtained. We are now almost "squall experts" and tried out all kinds of strategies to dodge a squall, or to get through one as safely and quickly as possible. During one squall, the wind increased from 10 knots to 37 knots (8 beaufort) in a matter of minutes. Marcel and I (Paul) had furled all the sails, leaving only 20% of the mainsail, which still gave us 5.5 knots of boatspeed. That same night Tania and I encountered a squall which propelled us at 9.5 knots with almost a full mainsail up. What an excitement!

On the morning of the 5th of December Tania woke me up at 8 am because we had made landfall. Antigua is ahead of us after 22 days at sea.

Impressions from Marcel

The distance from Gran Canaria to Antigua is about 3000 nautical miles (5400 km), about the same distance which Alegria had already done from Sweden to Gran Canaria. We would be at sea for 3 weeks. In order to make sure that everything continued to work well, I had completed most items on a long "to do" list before Paul’s arrival. I had completed the 200 hour service on the engine, the steering system was working again, the watermaker was perfect and so on. Paul helped Tania to hoist me up the mast, so I could inspect the rigging. The cupboards, the fridge and the freezer were filled up to the brim with provisions. We were ready for departure.

We had arranged with our friends from Mahina Tiare to keep in touch daily via shortwave radio. Other friends of Mahina Tiare, on board Lyric joined in as well. This was great fun. Daily we exchanged weather information, and we discussed strategy to avoid calms or possible storms. We also exchanged brain teasers. Often the crew of Alegria had the right answer the next day. This earned us the reputation of "the three engineers".

It was very good to have a third person on board. With the two of us, there is only time for cooking, eating, cleaning the dishes, watch keeping and sleeping. You have to sleep a lot during the day to get enough hours of sleep. But with three it works perfectly. We had a very good time together. Paul also turned out to be a very good cook.

Sunrise and sunset in the tropics can be spectacularly beautiful. And at sea you get a very good view. We made many photos. When the sea was quiet we swam in 4000-meter deep water. The water is very clear, and when you look down, you see the sun rays disappear into infinity.

Arrival in Antigua gave all three of us a sense of pride. This was the goal we had been looking forward to for so long. And now we are here. For Tania and me the further plans are less well defined. The next few months we will cruise around the Caribbean. By the first of July we have to leave the Caribbean for the hurricane season. We will either go north, the east coast of the States, or south, Granada, Aruba, Bonaire, Curacao.

Months in advance I had been rather nervous about the ocean crossing. When, for example, I was enjoying the view of a sunny landscape, I was struck by a sudden sensation of anxiety in the region of my stomach, and I thought: "Gosh, I am about to cross the Atlantic Ocean! Do I know enough, have I prepared everything well enough, is the boat in good shape, what shall I buy for provisions?" etc.

Strangely enough, when Paul arrived and asked me if I was nervous for the crossing, I felt quite at ease. Apparently I had prepared myself quite well mentally.

First we wanted to sail to Tenerife. We waved goodbye to Bill and Joy on Aurora Lights, who we met in Lanzarote and who were also anchored in Las Palmas. Now this was a nice introduction for Paul. We had a headwind that day, 6 beaufort, and despite the ginger sweets Paul threw his breakfast to the fish. We decided that it was more fun to turn around, and so that night we were anchored behind Aurora Lights again. Two days later we departed from Las Palmas. The first day we still saw Mahina Tiare, and later Blackwatch, with Ernst-Jan and Marlies on board, who we met in Las Palmas.

I experienced that while sailing your thoughts and emotions run freely. You see everything from a distance, and therefore clearer and more objectively. It occurred to me that in today’s society we let ourselves get worked up so much, and do the same to others. Can’t we all take it a little bit easier? On land there is also so much bad news around you. How can you then still think positively? Out on the ocean, you are free from all of this, and the world is just beautiful. There are no disturbances. You also live more healthily. The air is still clean out here. The water as well, and without chlorine. Here you don’t need any of these skin lotions anymore. Our watermaker makes perfect drinking water out of seawater. You are busy all the time, but also take enough rest. We had fresh vegetables until the last day, baked our own bread and made our own yoghurt. I discovered that these simple tasks can be very rewarding.

Often when we were sailing, we were occupied with the trimming of the sails, ease the sheets a little, tighten the sheets a little, take out a reef, and put one in. In this way you can be playing with the sails for hours, but still the boat isn’t running nicely. Then when you finally let go, and go and do something else, all of a sudden Alegría runs very nicely by itself and the autopilot. And nothing has changed in the trim of the sails! You simply have to act like Columbus and go with the wind. Often you can feel it in your body when the boat is running nicely. You can also hear it in the way the water runs along the hull.

During short crossings I have often stated that I don’t like night sailing. I think I can’t stand when my rhythm is disturbed, and also I much prefer laying in bed with Marcel, rather than sleeping alone and alternating. When you are in bed at night and all of a sudden the boat starts pitching instead of rolling, the motor is started and on deck you hear noises and the flapping of sails, then you know that they are setting a reef, and you can only hope that all goes well with the two guys on deck, and that they clip on their harnesses and stay on board. You think that it must be tough, but they are having fun.

However, I have learned to appreciate the night watches. In the beginning the nights were dark with a clear starry sky, and the sea around the boat resembled a sparkling treasure box full of fluorescent green particles that splash up as the boat was gliding through the waves. I start to enjoy this. I am so happy when I am standing behind the wheel. The wide ocean around me, and the stars above. I already knew some stars, and Paul taught me many more. There we sailed underneath Orion, the Pleiades, Taurus, Cassiopeia, the Andromeda Galaxy, Castor and Pollux of Gemimi and Leo, my own star sign, and all those meteorites. The last two weeks there often was a clear moon which illuminated the sea and the clouds.

In this way I come closer to myself during these night watches. Sometimes I become very emotional during the night, and feel the closeness of all my family and friends, and also my father. You feel as one with everything, and live in the present. You also let go and go with the wind, have confidence that all will go well. This experience fills me with the most intense, deep feelings. I feel moved and am grateful to be alive. What does "Alegria mean?" In a sense, "Alegria" is the quest to find happiness in yourself, and to bring happiness wherever you go. To do something about the grief in the world. I believe we have to start with ourselves. We must not say "that is just the way it is", but start to change ourselves, and really see the other person. To see the good in other people.

The worst moments for me were when I had to get something from the bottom of the fridge or freezer (on boats these are almost invariably top loaders, because this cools more efficiently), or when the hot tea fell over, which happened three times. Luckily no harm was done. I also did not like the night watch when I fell ill, and did not feel well at all. Luckily the boys took over my day watches, so that I could sleep.

The most awkward and funny moments were when we were out of phase with the motion of the boat, and I saw Paul land on top of Marcel, or the flower for the bread dusted the navigation table, or one of us dropped the freshly cut onions behind the stove instead of in the pan. The nicest moments were swimming in the ocean, a nice day of sailing with good winds, the daily radio conversations with Lyric and Mahina Tiare, e-mails from Bea, Niek, and Bas and Marcel’s parents, a nice meal and the halfway party.

The most beautiful moments were sunrise and sunset. During sunrise it is as if time and the wind are standing still momentarily out of respect for the sun, around which everything revolves. Every living being looks up for a moment during sunrise and sunset. It is a special moment and the colours became more intense and redder as we sailed west.

The most exciting moments were during the squalls. Then we had to furl the genoa quickly and we sat tucked away underneath the dodger, waiting for the rain to come, and like a computer game we were at the controls of the autopilot to ensure that the wind would continue to blow into the mainsail from the right side. Just before the squall, the wind suddenly increases. Sometimes you also have to reef the mainsail. Then the rain starts, and the wind decreases again. And then you can set the sails again. Especially at night, this can be rather tiring. At first I thought the squalls were a bit scary, but later I saw them as a source of wind, refreshing, good to wash the deck and as occupational therapy.

The most special moment was when we saw three sperm whales at a distance of 150 meters from the boat. Animals as big as the boat. We had great respect for them and it was such a magnificent sight to see their tail wave above the water before they dove into the deep.

The moment of landfall and to see Antigua for the first time was a bit ambiguous for me. On the one hand the feeling of pride: "Wow, we have made it, we have done the crossing!" On the other hand the strange feeling: "Gosh, now this wonderful experience is over, why can’t we stay at sea a little longer?"

When we arrived in Jolly Harbour, Marcel had to go to customs and immigration. Paul and I had to stay on board. We saw Marcel enter en leave through three different doors. He had visited 4 different officers, and then we were allowed to moor in the marina, next to Mahina Tiare. The crossing had taken 22 days. We were all tired, and went to bed at 8 pm. The next day we celebrated our arrival with John and Amanda from the Mahina Tiare and with champagne. That same evening we also celebrated St. Nicolas.

John and Amanda have left with their new crew, on their way to Panama. Their website is www.mahina.com. We explored the island together with Paul, and visited St. John’s, English- and Falmouth harbour. We also enjoyed the white beach with palm trees and swam in beautiful clear turquoise water. The island is beautiful with 365 beaches, one for each day of the year. The people are very friendly. Paul has left us as well now. We miss his company. After all, we shared a very intense month together, and it was very enjoyable. Tad and Joyce sailed Lyric to Barbados. A few days later we suddenly heard: "Alegria, Alegria, this is Black watch, over". And there was Ernst-Jan. He and Marlies are now crew on board Anja-K. All of us will keep in touch via short-wave radio, every Saturday.

Wat beweegt iemand om weken op een boot te gaan zitten met een 360° "panoramic seaview", hondewachten en geen mogelijkheid om even een straatje om te lopen en mogelijke blootstelling aan stormen, blauwe plekken, zeeziekte, etc.? Wat te denken van de vrijheid en onafhankelijkheid van het leventje op zee? Of het met elkaar zeilend houden van het schip 24-uur per dag? Vanaf de 1^ste zeiltocht die ik gemaakt heb hebben deze aspecten van mij altijd aangetrokken en toen Tania en Marcel 2 jaar geleden in Oman over hun zeilplannen begonnen te praten heb ik onmiddelijk gezegd: "Zet mij maar op de crew list".

Na een zeer lange vlucht vanuit Borneo kwam ik 8 Nov. aan in Las Palmas van waaruit we zouden vertrekken. Drie dagen van boodschappen doen volgde. Tania vroeg of er iets was wat absoluut aan boord moest zijn. Mijn opmerking dat ik at wat de pot schafte, en dat ik niet zou vragen of er pindakaas was omdat dit een vanzelfsprekend item aan boord was leverde een verbaasde blik op. "Wij hebben geen pindakaas !". De daaropvolgende dagen bleek dat pindakaas in Spanje onbekend is.

Op 13 November waren we klaar om te vertrekken en om 7:00 uur kwam de Mahina Tiare bij ons liggen na de dag daarvoor uit Lanzarote vertrokken te zijn. We zouden samen opvaren en dagelijks radiocontact onderhouden. Vanaf ons vertrek in Las Palmas hadden we licht weer, en om een lage druk gebied en windstilte ten zuidwesten van Tenerife te omzeilen moesten we afzakken tot vlak boven Cape Verde. De nachten zijn prachtig met heldere sterren en een geweldige meteorieten regen van de "Leonids" op de 17^de. Het aantal meteorieten liep op tot ver boven de 100 (vuurwerk). De Afrikaanse "Hakuna Matata" mentaliteit komt ten noorden van Cape Verde aanwaaien als het VHF emergency channel 16 gebruikt wordt om s’nacht Reggea muziek uit te zenden.

We raakten snel gewend aan een wachtritme van 3 uur duty en 6 uur off. Brood, appeltaart, yoghurt en pizza kwamen uit Alegria galley, ondanks het soms forse rollen van de boot als we op een voor de windse goose-winging koers lagen.

De keer dat we walvissen zagen dichtbij de boot en de vele keren dat de dolfijnen rond de boeg speelden blijven onvergetelijke hoogtepunten.

De laatste week voor onze aankomst in Antigua kwam de tropische storm Olga op ons pad en kwamen we in grote aantallen squalls (buien) terecht. Alhoewel Olga ver weg van ons lag volgden we het weer met nog meer aandacht. Een van de zeer nuttige leerpunten van deze tocht is de meteorologische kennis en ervaring die we hebben opgedaan. Wij zijn nu bijna "squall-experts" en hebben allerlei strategieën uitgeprobeerd om aan squalls te ontsnappen of er zo vlug en veilig mogelijk door heen te gaan. Eén squall zorgde voor een windtoename van zo’n 10 knopen naar 37 knopen (8 beaufort) binnen een paar minuten. Marcel en ikzelf (Paul) hadden alle zeilen geborgen en voeren nog met 20% van het grootzeil, maar wel met 5,5 knopen snelheid. Dezelfde nacht kregen Tania en ik een squall over ons heen die ons met bijna ongereefd grootzeil met 9.5 knopen wegblies. Wat een geweld!

Op 5 december s’morgens om 8 uur maakte Tania mij wakker omdat er land in zicht was. Antigua ligt voor ons na 22 dagen op zee.

De afstand van Gran Canaria naar Antigua is zo’n 3000 zeemijl (5400 km), ongeveer gelijk aan de afstand die Alegria al had afgelegd van Zweden naar Gran Canaria. We zouden drie weken op zee zijn. Om te zorgen dat alles aan boord zou blijven werken, had ik al een lange "to do" list afgewerkt, voordat Paul aan boord kwam. Ik had de motor een 200 uur service beurt gegeven, de stuurinrichting werkte weer, de watermaker was perfect en ga zo maar door. Paul heeft Tania nog geholpen om mij in de mast te hijsen, zodat ik de verstaging kon inspecteren. De voorraadkasten, de koelkast en de vriezer waren allemaal tot de nok toe gevuld. We waren klaar om te vertrekken.

Met onze vrienden van de Mahina Tiare hadden we afgesproken om dagelijks contact te houden via de korte golf radio. Andere vrienden van de Mahina Tiare, aan boord van de Lyric deden ook mee. Dit was heel leuk. Dagelijks wisselden we weers-informatie uit, en bespraken we de strategie om uit de windstilte, of eventuele stormen te blijven. Ook wisselden we raadseltjes (brain teasers) uit. Vaak had de bemanning van de Alegria de volgende dag het juiste antwoord, en dit leverde ons de reputatie op van "the three engineers".

Het was erg fijn om een derde man aan boord te hebben voor deze overtocht. Met z’n tweeën is er alleen tijd voor koken, eten, afwassen, wacht lopen en slapen. Je moet veel overdag slapen om geen slaap tekort te krijgen. Maar met drie gaat het perfect. Het was erg gezellig zo met z’n drieën. Paul bleek ook een goede kok te zijn.

De zonsopgang en zonsondergang in de tropen zijn vaak spectaculair mooi. En op zee heb je er een perfect uitzicht op. We hebben er veel foto’s van gemaakt. Ook hebben we bij rustig weer heerlijk gezwommen in 4000 meter diep water. Het water is heel erg helder, en als je naar beneden kijkt, zie je de zonnestralen in het oneindige verdwijnen.

Aankomst in Antigua gaf ons alledrie een gevoel van trots. Dit was het reisdoel waar we zo lang naartoe geleefd hadden. En nu was het dan zover. Voor Tania en mij zijn de verdere plannen wat minder vast omlijnd. De komende maanden blijven we in het Caribisch gebied rondtrekken. Per 1 juli moeten we het Caribisch gebied uit zijn vanwege het hurricane seizoen. Dan gaan we ofwel naar het noorden, de oostkust van Amerika, ofwel naar het zuiden, Granada, Aruba, Bonaire, Curaçao.

Maanden van tevoren was ik behoorlijk zenuwachtig geweest voor de grote overtocht. Als ik bijvoorbeeld liep te genieten van het zonovergoten landschap, overviel mij opeens zo’n gevoel van spanning dat je maag ineens samenkrimpt, en dacht ik:"Da’s waar ook, ik ga de Atlantische Oceaan oversteken! Weet ik wel genoeg, heb ik alles goed genoeg voorbereid, is de boot helemaal in orde, wat zal ik allemaal inslaan?" enz.

Gek genoeg toen Paul aankwam en me vroeg of ik nerveus was voor de oversteek, viel het eigenlijk reuze mee en voelde ik me best op m’n gemak. Ik had me kennelijk mentaal goed voorbereid.

We wilden eerst naar Tenerife. We zwaaiden vaarwel naar Bill en Joy van Aurora Lights, die we in Lanzarote ontmoet hadden en die ook in Las Palmas voor anker lagen. Nou dat was voor Paul een leuke kennismaking. We hadden die dag tegenwind, windkracht 6 beaufort, en Paul heeft ondanks de gemberblokken zijn ontbijt aan de vissen gevoerd. We besloten dat het leuker was om terug te gaan. En zo lagen we ’s avonds weer voor anker achter Aurora Lights. Twee dagen later vertrokken we uit Las Palmas. De eerste dag zagen we Mahina Tiare nog en later ook Blackwatch, met Ernst-Jan en Marlies aan boord, die we in Las Palmas ontmoet hadden.

Ik ervoer dat zo zeilend je gedachten en gevoelens de vrije loop nemen. Je neemt overal afstand van en kan dingen veel helderder en objectiever bekijken. Het kwam me voor dat we ons in de huidige maatschappij behoorlijk laten opfokken en ook elkaar opfokken. Kan het niet allemaal wat rustiger? Er is aan land ook zoveel slecht nieuws om je heen. Hoe kun je dan positief denken? Hier op de oceaan ben je daar vrij van en is de wereld alleen maar mooi. Er zijn hier geen stoorzenders. Je leeft hier ook gezonder. De lucht is hier nog schoon. Het water ook en zonder chloor. Al die huidsmeersels heb je hier niet nodig. Met onze watermaker hebben we heerlijk drinkwater uit zeewater gemaakt. Je bent druk bezig maar neemt ook genoeg rust. We hebben ook tot de laatste dag verse groenten kunnen eten en ook ons eigen brood gebakken en yoghurt gemaakt. Ik merkte dat deze simpele bezigheden heel veel voldoening kunnen geven.

We maakten ons tijdens het zeilen vaak druk over de stand van de zeilen, een beetje schoot vieren, een beetje inhalen, rif eruit, rif erin. Zo zit je uren met de zeilen te spelen om ze zo te trimmen, als jij denkt dat goed is, maar de boot wil maar niet lekker lopen. Dan, als je dat uiteindelijk loslaat en iets anders gaat doen, doet Alegria opeens alles vanzelf met de autopilot en dan loopt ze toch lekker! Terwijl er aan de zeilen niets veranderd is. Je moet gewoon net als Columbus doen en gaan met de wind. Je kunt het meestal in je hele lichaam voelen als de boot lekker loopt. Je kunt het ook horen aan het ruisen van het water langs de romp.

Tijdens korte oversteken heb ik vaak beweerd, dat ik niet van nachtzeilen houd. Ik geloof dat ik er vooral niet tegen kan als m’n ritme verstoord wordt en ook vind ik het gezelliger om samen met Marcel in bed te liggen dan om beurten in je eentje. Als je ’s nachts in je bed ligt en opeens gaat de boot op en neer i.p.v. haar normale heen en weer gewiegel, de moter start en je hoort op het dek allemaal geflapper en gebonk, dan weet je dat ze aan het reven zijn en kan je alleen maar hopen dat alles goed gaat met die twee mannen op het dek, dat ze zich goed vastclippen en aan boord blijven. Jij denkt dat ze zwoegen, maar zij vinden dit leuk.

Toch heb ik de nachtwachten nu leren waarderen. In het begin was de nacht donker met heldere sterrenhemel en de zee om de boot heen leek wel een flonkerende schatkist vol fluorescerend groene deeltjes die opspatten als de boot door de golven gleed. Ik begin het leuk te vinden. Ik ben zo gelukkig als ik zo lekker sta te zeilen. De wijde oceaan om me heen, de sterren boven me. Ik kende al wat sterren en door Paul leerde ik nog meer sterren kennen. Daar voeren we onder Orion, de Pleiaden, Taurus, Cassiopeia, de Andromeda Galaxy, Castor en Pollux van Gemimi en Leo, m’n eigen sterrenbeeld, en al die kometen door. De laatste twee weken was er vaak een heldere maan die de zee en de wolken verlichtte.

Ik kom toch zo tot mezelf tijdens de nachtwachten. Soms word ik ‘s nachts heel emotioneel en voel de nabijheid van alle familie en vrienden en ook mijn vader. Je voelt je zo één met alles en leeft echt in het hier en nu. Je laat ook los en gaat met de wind, vertrouwt erop dat alles goed gaat. Dit ervaren vervult me met de meest intense, diepe gevoelens van ontroering en dankbaarheid dat ik leef. Wat betekent "Alegría"? Eigenlijk is "Alegría" de quest om in jezelf vreugde te vinden en vreugde te brengen waar je gaat. Iets te doen aan de rottigheid in de wereld. Ik geloof dat we bij onszelf moeten beginnen. We moeten niet zeggen:"’t Is nu eenmaal zo", maar zelf beginnen met veranderen en de ander werkelijk zien staan. Het goede in de mensen kunnen zien.

De vervelendste momenten waren voor mij als je iets onder uit de koelkast of de vriezer moest hebben (op schepen zijn dit bijna altijd toploaders, omdat dat efficienter koelt) en als de hete thee omviel, wat tot drie keer toe gebeurde. Gelukkig is het steeds goed afgelopen. Ook was het heel vervelend om wacht te lopen toen ik ziek werd en me beroerd voelde. De jongens namen dan gelukkig de dagdiensten over, zodat ik kon slapen.

De lastigste en grappigste momenten waren als je uit fase was met het slingeren van de boot en je opeens Paul bij Marcel op schoot zag belanden, het broodmeel over de navigatietafel stoof of je de gesnipperde uitjes achter het fornuis kieperde i.p.v. in de pan. De leukste momenten waren zwemmen in de oceaan, een lekkere zeildag met goeie wind, dagelijks radiokontakt met Lyric en Mahina Tiare, e-mails van Bea, Niek en Bas en Marcel’s ouders, lekker eten en de halfway party.

De mooiste momenten waren zonsop- en ondergangen. Tijdens het ochtendgloren lijkt het of alles, de tijd en de wind, even stil staat uit eerbied voor het opkomen van de zon, waar alles om draait. Ieder levend wezen kijkt even op bij zonsopgang en –ondergang. Het is een bijzonder moment en de kleuren zijn steeds feller en roder geworden naarmate we naar het westen zeilden.

De spannendste momenten hadden we als er een squall aankwam. Dan moesten we snel de genoa oprollen en dan zaten we ineengedoken in ons pilothouse de bui af te wachten en als een computerspelletje op de knopjes van de autopilot te drukken, zodat de wind vanaf de goede kant in het grootzeil bleef vallen.Vlak voor een squall neemt de wind sterk toe, soms moet je dan ook het grootzeil reven of zelfs strijken. Dan gaat het gieten en neemt de wind weer af. En daarna kun je alle zeilen weer zetten. Vooral ’s nachts behoorlijk vermoeiend. Eerst vond ik de squalls een beetje eng, maar later zag ik ze als een bron van wind, verfrissend, goed om je dek te wassen en als bezigheidstherapie.

Het bijzonderste moment was toen we op zo’n 150 meter van de boot drie potvissen zagen. Dieren zo groot als de boot. We hadden er enorm ontzag voor en wat een machtig gezicht toen hun staart als laatste groet boven het water wuifde, voordat ze de grote diepte weer indoken.

Het moment van landfall en Antigua voor het eerst te zien liggen had voor mij twee kanten: aan de ene kant het trotse gevoel van: Goh, we zijn er, we hebben de oversteek gemaakt! En aan de andere kant het vreemde gevoel van: Goh, nu is die mooie ervaring voorbij, kunnen we niet nog even op zee blijven?

Bij aankomst in Jolly Harbour moest Marcel langs het douane en immigratie kantoor. Paul en ik moesten aan boord blijven. We zagen Marcel drie verschillende deurtjes in en uit gaan. Hij was bij vier verschillende beambten geweest en toen mochten we gaan aanleggen in de marina, naast Mahina Tiare. We hadden 22 dagen over de oversteek gedaan. We waren zó moe dat we om 8 uur ’s avonds naar bed gingen. De volgende dag hebben we onze aankomst gevierd met John en Amanda van de Mahina Tiare en champagne. We hebben die avond ook nog Sinterklaas gevierd!

Inmiddels zijn John en Amanda vertrokken met hun nieuwe crew op weg naar Panama. Hun website is: www.mahina.com. We hebben met Paul het eiland al een beetje verkend en zijn naar St. John’s, English- en Falmouth Harbour geweest. Ook hebben we genoten van het paradijselijke witte strand met palmbomen en hebben we gezwommen in prachtig helder turquoise water. Het eiland is prachtig, met 365 stranden, iedere dag een ander strand! De mensen zijn hier heel vriendelijk. Inmiddels is Paul ook vertrokken. We missen z’n gezelschap. We hadden tenslotte een maand intensief met elkaar opgetrokken en het is heel leuk geweest samen. Tad en Joyce zijn met Lyric naar Barbados gevaren. Een paar dagen later hoorden we opeens: "Alegría, Alegría, this is Black watch, over." En daar stond Ernst-Jan. Hij en Marlies zijn nu crew aan boord van de Anja-K. We zullen iedere zaterdag nog kontakt met z’n allen houden via de korte golf radio.