The previous report left us in the port of Scheveningen. This time, I will take over the pen from Tania.

For the day after our arrival in Scheveningen, a wind force 6 or 7 from the southwest was forecast, not much fun really when you are heading southwest, so we stayed in port. We took the opportunity to invite some more friends over to see the boat, who had not been able to visit in IJmuiden. We also installed a bigger alternator on our main engine. This would significantly reduce the time we would have to run the engine at anchor to charge the batteries. We finally left Scheveningen on the 16^th of July. Tania’s mom and Wim Sonneveld were waiving us goodbye on the pier as we sailed past.

After an overnight stop in Stellendam, we arrived in the Roompot marina in the southern part of Holland. In the lock we had to pass under a fixed bridge with a height of 18.1 meter at high water. Our mast is 18.75 meter without aerials, so we were lucky that the tide was low at the time of our arrival. It is scary to watch the mast pass under the bridge, even when you know it should really fit OK. In Roompot marina we were again held up by the weather, which was unusually bad for the time of year. One morning a force 6 from the northwest was forecast, and Tania and I were debating whether or not to go. I was getting restless, because we had been held up by weather for so long. In the end we decided not to go, but we did see a ketch-rigged yacht from Belgium leave the marina, and for a moment I thought "if they can do it, why can’t we?" Later we heard from the harbour master that the yacht had been towed into port by the coastguard. The skipper’s wife had been scared to death, and would never set foot on board again. The waves had been exceptionally high and steep. I was glad we had decided not to go. Meanwhile, I took the opportunity to do some of the jobs on the "to do" list, and together we visited some nearby tourist attractions like the Delta Expo. We also got the Raytheon dealer to have a look at our autopilot, which had been acting strangely on our way over from Stellendam.

The 22^nd of July was the start of a spell of good weather, and there were no further weather delays all the way to Spain. The trip went via Oostende, Nieuwpoort, Dover, Brighton, Southampton and Plymouth. In fact, we had found the other extreme of the Beaufort scale. More than half the distance between Roompot and Southampton we had to motor for lack of wind.

We will remember Belgium for it’s excellent food in the restaurants. We stayed in Oostende for two days, because the autopilot still wasn’t working right. The Belgian dealer finally solved the problem, and the pilot has been working fine ever since. Agnes and Hil van der Waal happened to be on holiday near Oostende and surprised us with a nice Belgian cake. Hil is making this website for us.

We went to Nieuwpoort to fill up our tanks with diesel, which was not so easy in Oostende. Unfortunately, Tania sprained her ankle when we arrived in Nieuwpoort. As we were moving into our berth, Tania rushed across the deck so she would be ready to step off on the port side rather than starboard where she was standing. In doing so, she tripped and fell. At first we thought it might have been broken, so we went to the hospital to have her foot X-rayed. The doctor prescribed rest. If the wind would have been stronger we would have had to stay in port, but given the conditions Tania could rest her foot and sail to Dover at the same time.

In Dover we phoned up Tania’s cousin, Marleen, who is living close by. She and her husband Laurens came to see the boat, and they took us over to their home in the country, and showed us their beautiful garden.

In Southampton we visited Peter and Valerie Newns, who had been teaching the RYA Yachtmaster Theory classes to Tania back in Oman. Since then they had moved back to the UK, and were living on board their Hallberg Rassy 352 (named "Valhalla") in the Ocean Quay marina. We were welcomed with open arms. Valerie had a job as berthing master in the marina, and she quickly showed us to a berth close to their own boat. We had not been able to contact them by telephone, so it was quite a surprise for them when we arrived. We had some terrific meals together, and chatted about boating in general and Hallberg Rassy’s in particular. They were very kind to drive us to the supermarket and chandlery.

Next day was the 30^th of July, Tania’s birthday. The last few days we had been covering some 60 miles every day and Tania felt that her birthday should be celebrated with some quiet relaxation. On Peter and Valerie’s recommendation we visited Bucklers Hard in the Beaulieu river. In the 18^th century Bucklers Hard was a shipyard where they used to build the big square riggers for the English Navy, including Nelson’s favourite ship. The place felt very peaceful and quiet. We had a lovely lunch on a terrace overlooking the river. The weather was exceptionally beautiful. We visited the museum, and cycled to the historic village of Beaulieu. At the end of the afternoon we sailed over to the Newton River nature reserve where we anchored for the night. Tania cooked a very nice birthday dinner which we enjoyed by the sound of hundreds of birds.

Next day we had to get going early to catch the favourable tide past the Needles, the western passage to the Solent. We sailed through the night, arriving in Plymouth in the early morning of the 1^st of August. That same evening, my brother Rene arrived in Plymouth. René lives in Perth, Australia with his family, and had been in France for his holidays. This was his first chance to see the boat. We were very happy that he was coming to join us for the trip across the Bay of Biscay, especially since Tania’s foot was still giving her some trouble.

The weather for the Bay of Biscay crossing looked favourable. The first day we would have north-easterly winds with some drizzle and thundery showers. Thereafter it would brighten up, with some steady north-westerlies. It turned out a little different. We did have the drizzle and thundery showers on the first day, but the north-easterly wind did not materialise. The low pressure area which should have brought us north-easterly winds on it’s northern edge had moved north more quickly then expected and now we were in the middle of it, giving light winds from variable directions, and poor visibility. The lightning and thunder was actually quite close by. We unplugged the aerials from all the radios. We also attached a copper wire to one of the stays, and dropped the other end in the water as a form of lightning conductor. We used the handheld VHF radio, since the fixed one was now not working. As we sailed closer to Brittany, the wind increased to a force 6, gusting 7 from the west. This happened during the night. Rene felt rather miserable with seasickness. Tania had to limit her movements because the boat was moving about so much and here ankle was still giving her trouble. I was seasick myself for a short while, but was OK thereafter. Our fourth crewmember, the autopilot was doing a great job. The wind strength was changing so much that I had quite a job furling and unfurling the sails.

The second and third day were excellent with some sunny weather, and a westerly force 4. Rene had recovered from his seasickness and was enjoying the fast sail. If this weather were to continue all the way to La Coruña, we expected to arrive at around 4 pm on the fourth day. This would have meant a crossing in three days and 6 hours. Unfortunately this did not happen. The wind shifted southwest, and increased to a force 5 gusting 6. We had to beat the last 60 miles to La Coruña, and arrived just before darkness. The last day we saw a whale and dolphins for the first time since our trip started in Sweden!

La Coruña was a very pleasant surprise. It has about 250,000 citizens, and is bursting with life. There was a fiësta ongoing at the time we arrived. We saw a live open air ballet performance of the "Swan Lake", and there was a medieval market in the historic city centre. Rene could stay a few days longer, and together we enjoyed some good meals in a lively tapas restaurant. In the marina of La Coruña we met the crews of some other Dutch yachts. Some of them had just started their "dream of a lifetime" trip, just like us. Others were returning to Holland after a trip of several years. This was an excellent opportunity to exchange ideas and charts.

Ons vorige rapport eindigde in Scheveningen. Nu zal ik de pen overnemen van Tania.

Voor de dag na onze aankomst in Scheveningen hadden ze een windkracht 6 tot 7 uit het zuidwesten voorspeld, niet echt leuk als je naar het zuidwesten wil, dus bleven we in de haven. We maakten van de gelegenheid gebruik om wat vrienden uit te nodigen om de boot te komen bekijken, die nog niet in IJmuiden waren geweest. We hebben ook een grotere dynamo op de motor laten monteren. Hierdoor hoeven we in het vervolg veel korter de motor te laten lopen om de accu’s bij te laden als we voor anker liggen. Uiteindelijk vertrokken we uit Scheveningen op 16 juli. Tania’s moeder en Wim Sonneveld zwaaiden ons uit op de pier toen we langs voeren.

Na een stop in Stellendam, kwamen we aan in de Roompot marina in Zeeland. In de sluis moesten we onder een vaste brug door met een doorvaarhoogte van 18.1 meter bij hoog water. Onze mast is 18.75 meter zonder antennes, dus we hadden geluk dat het eb was toen we aankwamen. Het is spannend om de mast onder de brug door te zien gaan, ook al weet je dat hij moet passen. In de Roompot marina werden we opnieuw opgehouden door het weer, dat buitengewoon slecht was voor de tijd van het jaar. Op een ochtend was de voorspelling windkracht 6 uit het noordwesten. Tania en ik overlegden of we wel of niet zouden uitvaren. Ik wilde graag doorvaren omdat we al zo lang werden opgehouden door het weer. Uiteindelijk besloten we om niet uit te varen, maar we zagen wel een Belgische tweemaster uitvaren, en ik dacht nog even "als zij het kunnen, kunnen wij het ook". Later hoorden we van de havenmeester dat het jacht was binnengesleept door de kustwacht. De vrouw van de schipper had doodsangsten uitgestaan, en zou nooit meer een voet aan boord zetten. De golven buitengaats waren enorm hoog geweest. Ik was blij dat we besloten hadden om niet te gaan. Intussen maakte ik van de gelegenheid gebruik om nog wat klusjes van onze "to do list" te doen, en bezochten we wat touristische attracties in de omgeving, waaronder de Delta Expo en ringsteken in Wissenkerke. Ook hebben we de Raytheon dealer naar onze stuurautomaat laten kijken want die werkte niet zoals het hoorde op onze reis uit Stellendam.

Op 22 juli begon een periode van goed weer, en we hadden geen verdere vertragingen vanwege het weer tot aan Spanje. De reis ging via Oostende, Nieuwpoort, Dover, Brighton, Southampton, en Plymouth. We hadden het andere uiteinde van de Beaufort schaal gevonden. Meer dan de helft van de afstand tussen Roompot en Southampton moesten we motoren vanwege een gebrek aan wind.

De uitstekende restaurants in Belgie zullen ons altijd bijblijven. We zijn twee dagen in Oostende gebleven, omdat de stuurautomaat nog steeds niet goed werkte. De Belgische dealer loste uiteindelijk het probleem op, en sindsdien heeft hij steeds goed gewerkt. Agnes en Hil van der Waal waren toevallig op vakantie in Koksijde, in de buurt van Oostende. Zij zijn ons op komen zoeken en brachten een geweldige Belgische taart mee. Hil heeft voor ons deze website gemaakt.

We zijn naar Nieuwpoort gegaan om onze dieseltank bij te vullen, iets wat in Oostende niet gemakkelijk was. Jammer genoeg heeft Tania haar enkel verstuikt toen we in Nieuwpoort aankwamen. Toen we aan het aanleggen waren sprintte Tania over het dek om aan bakboord te kunnen afstappen, in plaats van aan stuurboord waar ze stond. Daarbij struikelde ze en viel. Eerst dachten we dat het gebroken was, en we zijn naar het ziekenhuis geweest om een röntgen foto te laten maken. De dokter schreef rust voor. Als de wind harder was geweest, hadden we in de haven moeten blijven, maar met deze wind kon Tania haar voet laten rusten en toch ook naar Dover zeilen.

In Dover hebben we Tania’s nichtje, Marleen, opgebeld, die daar vlakbij woonde. Zij kwam met haar man Laurens naar ons toe om de boot te zien, en hebben ons meegenomen naar hun huis met prachtige tuin.

In Southampton hebben we Peter en Valerie Newns opgezocht, die in Oman Tania theorie cursus gegeven hebben voor het engelse RYA Yachtmaster certificate. Sindsdien zijn zij naar Engeland verhuisd, en wonen zij aan boord van hun Hallberg Rassy 352, genaamd "Valhalla", in de Ocean Quay marina. We werden met open armen ontvangen. Valerie werkte als havenmeester in de marina, en ze wees ons snel naar een plaatsje vlakbij hun eigen boot. We hadden ze niet van te voren kunnen bellen, dus het was voor hun een grote verrassing toen we opeens aankwamen. We hadden een paar heerlijke maaltijden samen, en we kletsten over zeilen in het algemeen en Hallberg Rassy’s in het bijzonder. Ze waren zo aardig om ons naar de supermarkt en naar de watersportwinkel te rijden.

De volgende dag was de 30ste juli, Tania’s verjaardag. De laatste paar dagen hadden we steeds zo’n 60 mijl per dag gevaren, en Tania vond dat haar verjaardag gevierd moest worden met wat rust en ontspanning. Op aanraden van Peter en Valerie zijn we naar Buckler’s Hard geweest in de Beaulieu River. In de 18de eeuw was Buckler’s Hard een scheepswerf, waar de grote houten zeilschepen voor de Engelse marine gebouwd werden, waaronder het favoriete schip van Nelson. Het was er heerlijk rustig. We hadden een heerlijke lunch op een terras met uitzicht op de rivier. Het weer was ongekend mooi. We bezochten het museum, en fietsten naar het historische dorpje Beaulieu. Aan het eind van de middag zeilden we naar het Newton River natuur reservaat, waar we ankerden voor de nacht. Tania kookte een heerlijk verjaardagsdiner, wat we nuttigden bij het geluid van honderden vogels.

De volgende ochtend moesten we vroeg vertrekken om met gunstige tij langs de Needles te varen, de westelijke toegang tot de Solent. We zeilden die nacht door, en kwamen de ochtend van 1 augustus vroeg in Plymouth aan. Diezelfde avond kwam mijn broer Rene aan in Plymouth. Rene woont met zijn gezin in Perth, Australie, en was voor zijn verlof in Frankrijk. Dit was voor hem de eerste gelegenheid om de boot te zien. We waren erg blij dat hij met ons mee kon gaan op de tocht over de golf van Biscaye, vooral ook omdat Tania noch steeds last had van haar voet.

Het weer zag er gunstig uit voor de overtocht naar Spanje. De eerste dag zouden we noord-oosten wind hebben met motregen en enkele regen of onweersbuien. Daarna zou het helderder worden met een gestage noord-weste wind. Het bleek iets anders uit te pakken. We hadden inderdaad regen met onweersbuien, maar de noord-oosten wind bleef uit. Deze noord-oosten wind had moeten komen van de noord rand van een lagedruk gebied. Deze depressie was iets sneller naar het noorden getrokken dan verwacht, en nu zatten we er midden, wat lichte wind gaf uit veranderlijke richtingen, en slecht zicht. Het onweer was behoorlijk dicht bij. We trokken de antenne kabels van alle radio’s los. We maakten een koperdraad vast aan een van de stagen, en hingen het andere eind over boord als een soort van bliksem geleider. We gebruikten tijdelijk een portofoon, omdat de vaste marifoon niet meer werkte. Toen we dichter bij Bretagne kwamen nam de wind toe tot kracht 6 met windstoten van 7 uit het westen. Dit gebeurde tijdens de nacht. Rene voelde zich behoorlijk belabberd vanwege de zeeziekte. Tania kon niet te veel doen omdat de boot zo bewoog en zij nog steeds last had van haar voet. Ik was zelf even zeeziek, maar voelde me daarna wel weer OK. Ons vierde bemanningslid, de stuurautomaat hield zich kranig. De windsterkte veranderde steeds, dus ik had het maar druk met het reven en ont-reven van de zeilen.

De tweede en de derde dag waren geweldig met zonnig weer en een windkrachtje 4 uit het westen. Rene had zich hersteld van de zeeziekte, en genoot van een snelle zeiltocht. Als het weer zo zou blijven, verwachtten we rond een uur of vier ‘s middags aan te komen in La Coruña. Dit zou betekend hebben dat we de overtocht in drie dagen en 6 uur zouden doen. Helaas is het zo niet gegaan. De wind draaide naar zuidwest en nam toe tot kracht 5 met windstoten van kracht 6. We moesten de laatste 60 mijl naar La Coruña kruisen, en kwamen net voor het donker aan. We hebben die laatste dag wel een walvis en dolfijnen gezien, voor het eerst sinds ons vertrek uit Zweden!

La Coruña was een aangename verrassing. Het heeft zo’n 250,000 inwoners, en bruist van het leven. Er was een fiësta gaande toen we aankwamen. We zagen een live ballet uitvoering van "het zwanenmeer", en er was een middeleeuwse markt in het historische stadshart. Rene kon nog een paar dagen blijvenen, en met z’n drieën hebben we genoten van wat lekker maaltijden in een gezellig tapas restaurant. In de jachthaven van La Coruña ontmoetten we de bemanningen van andere Nederlandse jachten. Sommigen waren net aan hun "droomreis" begonnen, net als wij. Anderen waren op weg terug naar Nederland na een reis van enkele jaren. Dit was een uitstekende kans om wat ideeën en zeekaarten uit te wisselen.